Historia poniższa z gatunku tragikomicznych.

Jak można się domyślić w rolach głównych występują: Witka i Urząd.

Witka naiwnie zmieniła nazwisko. Teraz Risky is also her name. No ale czy to była przemyślana decyzja? Nie bardzo. No i w konsekwencji Witka jest Risky tylko dla wybranych. Oto dlaczego.

Po zawarciu związku małżeńskiego Witka przyjęła w imię romantyzmu i miłości nazwisko Riskiego. Naiwnie myśląc, że wszystkie ewentualne prozaiczne formalności, jak zmiany dokumentów pójdą szybko i łatwo. No bo miliony ludzi to robią i jakoś bólu nie ma przy tym. Oj naiwna dziewczyna.

Z dowodem osobistym nie było większych problemów. Bezpłatnie, w miarę szybko (3 tygodnie) i bezboleśnie. Kolej na prawo jazdy i dowód rejestracyjny… W wydziale komunikacji odrzuciło Witkę (choć to niełatwe było, bo WItka wtedy wysokiego kalibru, z Kaliną w brzuchu gotującą się na świat) na widok kolejek i tłumów. Z racji swojego stanu została uprzejmie przepuszczona przez bogu ducha winnych oczekujących z nieobecnym spojrzeniem, którzy wyglądali jakby czekali na sąd ostateczny.

Pan za ladą poinformował uprzejmie:

- wymiana prawa jazdy 84 złote, wymiana dowodu rejestracyjnego 86 złotych. Do wymiany dowodu rejestracyjnego potrzebne wypełnione te dwa dokumenty i tablice rejestracyjne.

- Że jak? Tablice rejestracyjne? dostanę nowe?

- Nie, musimy tylko nakleić hologram.

- A to ja sama nie mogę nakleić?

- Nie, musi pani przynieść tablice do urzędu, bo to urzędnik musi zrobić.

- O cheesas….a jak rejestruje samochód to nie muszę przedniej szyby przynosić, żeby urzędnik nakleił hologram…

- Tak, ale teraz musi pani przynieść. Tablice rejestracyjne. Nie szybę.

- A czy urzędnik nie może pójść ze mną, bo akurat nie wzięłam ze sobą wkrętarki, a śrubokręt pożyczyłam rano kolezance, ktora jechala do urzedu wojewodzkiego… a i schylać się nie mogę, bo jakby pan nie zauważył tutaj pod ladą zaawansowana ciąża, termin na za tydzień…

- Przykro mi, nie może. A na parkingu stoi pan, co za 10 zł odkręca tablice. Aha, no i wymiana dowodu kosztuje 86 złotych. To już chyba mówiłem…

- ALe przecież to nie moja wina, że państwo polskie wymaga wymiany dokumentów przy zmianie nazwiska. To nie powinno być bezpłatne??

-

- A może to ktoś za mnie zrobic? W sensie przyjsc i odkrecic te tablice i w ogole powalczyć z waszym wiatrakiem?

- Tak. To dodatkowo płatne 17 złotych. Za pełnomocnictwo.

- Acha.

KONIEC.

Powyższa historia delikatnie ukolorowana, ale wszystkie fuckty są prawdziwe. Niestety.

Witka ma więc dwa oblicza – ze starym nazwiskiem przed wydzialem komunikacji, z nowym dla wszystkich innych. Czy to legalne? Pewnie nie. Ale ją już to nie obchodzi. A za zaoszczędzone 200 złotych kupiła kalinowe łóżeczko…

Macierzyństwo i tacierzyństwo nauczyło nas kilku podstawowych  filozoficznych prawd i matematycznych zasad jakimi rządzi się świat młodej rodziny. Oto one:

- Ogromnym szczęściem rodzinnym nazywamy sytuację, kiedy uda się przespać nieprzerwanie 3h. Nie dotyczy to niemowlaka, który śpi nieprzerwanie ile chce i kiedy chce. Najczęściej najdłuższy jego sen przypada na porę największej aktywności rodziców.

- kupa przychodzi wtedy, kiedy zapina się ostatni guzik ubranka po wymianie pieluchy na świeżą; wielkość kupy jest wprost proporcjonalna do warstw ubioru i wysiłku włożonego w ubranie brzdąca; często towarzyszy temu niewinny i urzekający uśmiech winowajcy

- Najpiękniejszym dźwiękiem na świecie, uspokajającym i kołyszącym łagodnie do snu jest dźwięk suszarki do włosów. Na pełnej mocy. ‘Nie susz mi głowy’ nabiera nowego wymiaru;

- Trzecia w nocy to niekoniecznie noc. Zdania w rodzinie są mocno podzielone, a kto wygrywa w tym sporze to chyba oczywiste.

- powiedzenie ‘śpi jak niemowlę’ nie ma przełożenia na rzeczywistość i zostało najprawdopodobniej wymyślone przez bezdzietnego, starego kawalera, który widział niemowlaki jedynie na zdjęciach, na których zazwyczaj mają zamknięte oczy.

- Po wysiłku włożonym w przygotowanie bajecznego środowiska zabawy, w rozłożenie kolorowych zabawek, zawieszenie dyndających grzechotek, cudeniek – brzdąc i tak zainteresuje się jedynie własną dłonią. Czasami poszerzy swoje pole zainteresowania do rękawa.

- Skoczna muzyka może być najlepszą kołysanką

- Jedną ręką, i to zazwyczaj niepiśmienną, można zrobić prawie wszystko. Jednoręka sprawność manualna rodziców wzrasta wprost proporcjonalnie do wieku potomka

- Spacer po chodnikach to nuda. Najlepszy jest off-road, w stylu australijskiego outbacku, gdzie trzęsie i rzuca po ścianach. W Polsce na taki spacer dobrze sprawdzają się zwykłe drogi.

- Przy wizytach u lekarza należy zatykać uszy niemowlakom. W innym wypadku wszelkie zalecenia pediatry będą w domu bojkotowane. Tyczy się to w głównej mierze leżenia na brzuchu dłużej niż 3 minuty i spożywania witaminek.

- Jeżeli chcemy, aby dziecko nie ulewało musimy się odpowiednio ubierać. Najlepiej w stare, zużyte ciuchy. Im nowsza i piękniejsza na nas szata tym pewniej dziecko uleje nas po pachy

- Aktywność niemowlaka rośnie wprost proporcjonalnie do naszego zmęczenia i niewyspania

- Pierwszy kwartał życia dziecka sponsoruje literka ‘E’

- Powodów do uśmiechu jest sporo, ale najśmieszniejsza zawsze jest twarz rodzica. Im bardziej szara i zmęczona tym zabawniejsza.

- Największym marzeniem karmiącej mamy staje się czekolada. Podróż dookoła świata to przy tym bułka z masłem.

- Dieta bezmleczna mamy karmiącej uświadamia, że 90% posiłków w Polsce posiada coś z krowy.

- Roszada na stanowiskach kierowniczych w domostwie jest nieunikniona. Domownikami rządzi niewykształcony samozwaniec, nie wybierany w demokratycznych wyborach, który nie wie nawet jak wygląda alfabet i stosuje terrorystyczne metody, często okraszane przemocą.

Jak już wspominaliśmy w poprzednim wpisie mała istota imieniem Kalina pokrzyżowała nam szyki, wyprostowała sprawy i miesza dalej w naszych życiach. W swojej małej głowce ubzdurała sobie, że życie w dużym mieście jej nie bardzo odpowiada i z tego powodu przenosimy się do naszego rodzinnego miasta, 20 razy mniejszego od Poznania. Tam ma być jej najlepiej. I nam też podobno.  Swoje trzy grosze do tej decyzji dorzuciła babcia Witki nagle znikając z tego świata… Analizując wszelkie wymiary życia, tabelkując za i przeciw wyszło nam, że Kalinka ma chyba rację…

Tak więc znowu się przenosimy. Bardziej na wschód tym razem… trochę się boimy, że to początek naszego odwrotu i podróży Poznań-Londyn ze wschodu na wschód… mamy nadzieję, że nie. Witka bardziej ma nadzieję, że nie. A Risky wręcz odwrotnie. Zobaczymy jak zdecyduje Kalina. Od nas tu już niewiele zależy

I znowu się pakujemy. Witka obliczyła, że to 15 przeprowadzka w jej dorosłym życiu. No ile można. Pakowanie idzie mozolnie i nie daje tyle radości co pakowanie plecaka w podróż dookoła świata. Mamy nadzieję, że jeszcze kiedyś takie przyjemne pakowanie nas czeka. Tym razem nie dwa plecaki, ale trzy. No ale na razie skupmy się na kartonach.

Przeprowadzka za tydzień. W naszym poznańskim mieszkaniu będzie się mieścił klub malucha dla maleńkich dzieci. Zupełnym zbiegiem okoliczności zgłosiła się do nas Pani, która taki klub prowadzi. Coś nam się zdaje, że i tutaj Kalina maczała swoje nieskoordynowane jeszcze palce – załatwiła ziomalom niezłą metę u starych na chacie.

I kto tu górą…

Czerwiec minął.

Lipiec minął. Bardzo powoli. Czekaliśmy na naszą Kalinę bardzo długo. Dzień przed porodem, podczas setnego spaceru ‘wywoławczego’, znaleźliśmy przez przypadek krzak kaliny w naszych okolicach z resztkami białych kwiatów. No szykowała się kalina do owocowania!

Nasza Kalinka urodziła się 15 dni po terminie, po dosyć turbulencyjnym porodzie zakończonym cesarskim cięciem pod pełną narkozą. Risky twierdzi, że to on ją urodził w wielkich bólach, kiedy ja leżałam na haju. Nie jestem do końca pewna, czy to prawda, ale fakt faktem, że zna naszą córkę pół godziny dłużej niż ja.

Kalinka urodziła się 25 lipca i zakochaliśmy się w niej od pierwszego wejrzenia. Mała, pyzata, niełysa kruszyna zawróciła nam w głowach o wiele bardziej niż mogliśmy przypuszczać.

Sierpień minął. Szalony i smutny sierpień mijał powoli. Wyrył się w pamięci pierwszym świadomym uśmiechem.

Wrzesień jak ten czerwiec słoneczny mijał równie powoli. Odwiedziliśmy nasz krzak kaliny – teraz z czerwonymi pąkami owoców. Kalinka zaczyna nawiązywać z nami kontakt głównie przez uśmiechy i krzyk oraz niezawodną literę ‘E’. Nauczyła się ją odmieniać w wielu akcentach. I tak mamy E krótkie, stanowcze, Eeee flegmatyczne, południowowłoskie, E hiszpańskie, z zadziorem oraz szkockie eeergh. Pięknie. Jesteśmy dumni.

(obiecujemy nie zanudzać bezdzietnych czytelników zbyt częstymi opisami spraw niemowlęcych, jak np. konsystencja kup i częstotliwość ulewań, ale naprawdę robimy to z wielkim trudem)

No i masz babo październik.

Minął czerwiec. A mieliśmy nadzieję, że może nigdy się nie skończy… Wyobrażacie sobie taki cały rok? kwiecisty, słoneczny, ciepłe i długie dni, krótkie spódniczki… My sobie wyobrażamy. Polska byłaby zupełnie innym krajem!

Ten czerwiec okazał się być dla nas wyjątkowy. Z kilku powodów. Najważniejszym okazał się nasz ślub. Ślub to może za dużo powiedziane… Siedmiominutowa ceremonia z minimalną liczbą świadków i słoneczny dzień ‘out’ wśród świętojańskich straganów. Dzień był wyjątkowy i coś w nas jednak pozmieniał. Tydzień później stresujące dni przeżywała WItka zdając ważne egzaminy zawodowe. Czerwiec okazał się dla nas ‘pracowity’.

Żadne z tych czerwcowych rzeczy nie wydarzyłyby się gdyby nie jedno listopadowe popołudnie. Listopad, zupełne przeciwieństwo czerwca, przyniósł nam ogromną niespodziankę – w postaci dwóch kresek na teście dla kobiet z wątpliwościami.

Tak, jesteśmy w ciąży. Obecnie bardzo zaawansowanej. Dokładniej rzecz biorąc, akcja powoływania na świat powinna się zacząć lada moment. Czerwcowe przysięgi, obietnice i egzaminy są więc skutkiem tego małego, listopadowego testu.  Kto by pomyślał, że mała istota, która pojęcia nie ma o świecie, tak wszystko dookoła nas (i nas samych) poustawia. Witka zmieniła nazwisko, dorobiła się stabilności zawodowej, Risky próbuje spoważnieć, zaczął nosić obrączkę, która o dziwo mu nie ciąży, mieszkanie zostało przemeblowane wbrew naszemu, lubiącemu pustki, gustowi. Wszystko to przez małą istotkę, której nie spieszy się na świat. Co za siła. Aż się boimy co nam zrobi jak się w końcu pojawi…