Po 4 dniach i nocach na statku dotarlismy do Puerto Montt. W tym portowym miasteczku pachnacym lososiem spedzilismy jeden dzien. Wieczorem wsiedlismy do autobusu do stolicy Chile – Santiago. Po ponad 13 godzninach wysiedlismy w stolicy… Jak tu cieplo!! przywitaly nas 23 stopnie i slonce. Nie mozemy uwierzyc, ze mamy na nogach sandaly i jedna warstwe ciuchow na plecach. Cudownie, czujemy sie teraz troche jak na wakacjach…

Santiago zauroczylo nas juz od pierwszego spojrzenia. Charakterem urbanistyki troche porownywalne do Buenos, ale jednak inne. Wszechobecne sa tu otaczajace miasto gory. Kilka powaznych trzesien ziemii spowodowalo, ze niewiele znajdziemy tu zabytkow. Za to duzo wiezowcow. Piekne parki i panoramiczne punkty widokowe tez dodaja miastu uroku. Co innego jednak skradlo tutaj nasze serca… Graffitti. Wysokojakosciowe, wszechobecne graffitti. Nie spotkalismy jeszcze na naszej drodze miasta, w ktorym tyle murow i budynkow pokryte bylo tak dobrymi maziajami. Szczegolnie ciekawie maluje sie czesc miasta na polnoc od rwacej rzeki Mapocho (Bellavista i Patronato).

Jedzenie tez przednie. Zjedlismy przepyszny obiad u Grobych Krow – tak nazywa sie dosc tania restauracja uwielbiana przez wszystkich, nie tylko turystow.

Santiago de Chile jest naszym ostatnim przystankiem w Ameryce Poludniowej. Stad skaczemy na zachod, na druga strone Pacyfiku – do Nowej Zelandii.

Czas podsumowac te czesc naszej drogi do Poznania… Oboje jestesmy bardzo szczesliwi, ze udalo nam sie zobaczyc i byc wszedzie tam gdzie sobie zaplanowalismy. Nie wyszedl nam jedynie szalony pomysl przejscia Circuit del Paine, ale oryginalnie i tak nie bylo go w planach. Dwa miesiace na tym kontynencie pozwolilo Witce poglebic swoja milosc do Ameryki Poludniowej, podszlifowac hiszpanski i prace rak przy komunikacji werbalnej. Risky z kolei, pytany o wrazenia z tego czasu, wspomina o problemach zoladkowych w Peru i chorobie morskiej w Patagonii Tak sie ukladalo, ze w kazdym miejscu, ktore odwiedzalismy bylismy tuz przed sezonem turystycznym. Mialo to swe plusy i minusy. Ogromnym plusem bylo to, ze nigdy nie mielismy problemu ze znalezieniem noclegu, czesto negocjowalismy duzo nizsze ceny. W El Chalten, na przyklad, wracajac z trzydniowego spaceru okazalo sie, ze nagle ceny noclegow poszly w gore o jakies 10 procent.  W Chile z kolei, po powrocie z Torres del Paine, internet poszedl w gore o ponad 30 procent… Nie bylismy swiadomi, ze z data rozpoczecia sezonu, wszystkie ceny skacza jak szalone. ´Pozasezon´ niesie jednak z soba ryzyko nienajlepszej pogody. To dotknelo nas bardzo w Puerto Natales i uniemozliwilo nasz wymarzony, osmiodniowy trek w parku. Mimo, ze zdarzalo nam sie na naszym Gringo Trail spotykac te same twarze, czasami kilka tysiecy kilometrow dalej, to nie odczulismy, ze jestesmy w jakims stadzie turystow. Wydaje nam sie, ze moglismy przez to poznac i poczuc bardziej lokalne zwyczaje i zycie. Tak naprawde jedyna rzecza, ktora nas rozczarowala to ceny. Nawet te pozasezonowe. Z roku na rok sa coraz wyzsze i spodziewalismy sie, ze wydamy troche mniej. Nasz budzet jest jednak jeszcze w nie najgorszym stanie i z pozytywnym nastawieniem, 11 tysiacami kilometrow za nami, kierujemy sie teraz na zachod, w kierunku Nowej Zelandii…

W Puerto Natales spedzilismy tydzien czekajac na prom jak na wybawienie. To byl bardzo dlugi tydzien nicnierobienia… O, przepraszam, wlasciwie to robilismy bardzo duzo… Rysowalismy,  opijalismy sie mate, sluchalismy radia Kutas, czekalismy godzinami az przestanie padac, analizowalismy jakosc (a raczej jej brak) wykonczenia naszego pokoju, uczylismy sie na pamiec rozkladu kafejek internetowych i tanich jadlodajni w miescie… Nie moglismy doczekac sie, kiedy wsiadziemy na prom do Puerto Montt. Kiedy jednak przyszedl dzien odplywu jakos bylo nam smutno zostawiac to deszczowe miasteczko. Nasza rodzina gaucho tez chyba sie do nas przyzwyczaila i pozegnaniom nie bylo konca.

Ostatnie godziny w Puerto Natales spedzilismy na wyobrazaniu sobie jak ten rejs bedzie wygladal. Powszechnie wiadomo, ze zachodnie wybrzeze Patagonii poszarpane jest jak nogawka listonosza. Statek przeciska sie miedzy wysepkami, polwyspami i fiordami na trasie calego rejsu, ktora ma 1500 km. Prawie wszystkie te tereny sa dziewicze i niezamieszkale. Przeplywac bedziemy przez tereny parku narodowego Bernardo O´Higgins   o  powierzchni ponad 35 tys km kw. (mniej wiecej obszar Holandii). Na calym tym obszarze zyje tylko 150 osob (w Holandii podobno 17 milionow). Bylismy bardzo ciekawi jak ten czterodniowy slalom przez dzicz bedzie wygladal… Udalismy sie wiec, wahadlujac na wietrze, z mieszanymi minami na niekolyszacy sie prom, gdzie nami wstrzasnelo…

Wspominalismy w poprzednich wpisach, ze przy zamawianiu biletow Pan Bookowniczy zaoferowal nam gratisowo kabine w klasie wyzej. To znaczy, ze zamiast miejsc w 22-osobowej kajucie bez okna dostalismy miejsca w bezokiennej czteroosobowce. Kiedy weszlismy na poklad i wskazano nam nasza kajute okazalo sie, ze w kabinie sa tylko 2 lozka i do tego, na scianie obok nich znajdowalo sie piekne, prawdziwe, statkowe okno!! Nie moglismy uwierzyc i stwierdzilismy, ze to jakas pomylka i zaraz ktos nas stad wykopie… To przeciez kajuta o 5 klas wyzsza niz to, za co zaplacilismy. Ale nie, okazalo sie, ze naprawde zafundowano nam te trzykrotnie drozsze miejsca. Nie dowiemy sie, czy byla to niefatalna pomylka, przyjacielskosc Pana Bookowniczego, czy niepisane prawo charytatywne dla obywateli RP.

Rejs okazal sie byc cudownym doswiadczeniem wartym kazdych pieniedzy. Ciagle zmieniajacy sie krajobraz patagonski oferowal nam osniezone szczyty, lesiste, wystrzeliste wysepki z wodospadami, lodowce, skaliste wzgorza, na ktorych widok zemdleliby nawet najbardziej wybredni wspinacze. A wszystko to nietkniete i dziewicze. Do tego jedzenie przednie. Nie wiemy, jakie opinie kraza o promowych kucharzach, ale my poplynelibysmy za naszymi na koniec swiata…

Przez pierwsze 2 dni slalomu czulismy sie jak w dobrze wykalibrowanym pociagu, ktory jedzie ze stala predkoscia. Mozna bylo stawiac spokojnie metrowe domki z kart. Nie bujalo ani chwili… To jednak uleglo zmianie pod koniec drugiego dnia rejsu…

Caly ten drugi dzien rejsu marzylismy o wieczornym piwie. Nie minela 18:00 kiedy zaczelismy chodzic wezykiem po pokladzie, bynajmniej nie z powodu piwa… Poznym popoludniem wyplynelismy na pelny ocean wprost w obiecia Ryczacych Czterdziestek. Wyszlismy na dziob w poszukiwaniu buszujacych tu wielorybow. W zamian dostalismy po twarzy wiatrem tak silnym, ze wszystkie dotad doswiadczane wichury wydaly nam sie porannymi bryzami. Odrywalo nam stopy od pokladu i zaczelo nami bujac jak mala kaczka. Dodajmy, ze nasz prom to nie jakas cherlawa lajba – ma 123 metry dlugosci i okolo 25 m szerokosci. Wielka krowa. A czulismy sie jakbysmy plyneli w lupince od orzecha. Nasze bledniki oszalaly. Musimy zaznaczyc, ze nigdy nie bylismy fanami rollercoasterow, a teraz czulismy sie, jakbysmy byli jednoczesnie na dwoch karuzelach lancuchowych i kazda z nich krecila sie w inna strone. Do tego, od czasu do czasu, wybijalo nas w gore. Haha, ale ubaw. Po pachy. Nie potrafilismy rozroznic sciany od podlogi, a bledniki akceptowaly tylko pozycje horyzontalna. O ile taka istnieje na bujajacym statku. Przez nastepne 12 godzin lezelismy wiec plackiem i od czasu do czasu podrzucalo nami lub tez obijalo o sciany. Na pocieszenie pasazerow (poruszajacych sie po pokladzie jak glodne zombie) kapitan poinformowal nas, ze te warunki za oknem sa jak najbardziej normalne i fale za burta maja od 3 do 5 metrow wysokosci. Nie wyobrazamy sobie jak wyglada tutaj sztorm…

Kiedy wrocilismy na szlak miedzy wyspami woda uspokoila sie i moglismy w koncu normalnie funkcjonowac. Ostatniej nocy zaloga zafundowala nam party. Spiewal dla nas sam menadzer zalogi. Po kilku sinatrowskich utworach uraczono nas latynoska muzyka. Wtedy to Witka oszalala, tanczac do upadlego, podczas gdy Risky wypijal jej piwo. Noc zakonczylismy na rufie ogladajac gwiazdy i spiewajac polskie szanty Krzyzowi Poludnia.

During our three-day trek around Fitz Roy we came up with an idea of doing the Paine Circuit – one of the most spectacular treks on earth. Eight-days trek leads around Torres del Paine – mountain peaks (towers) in Chilean national park. We did quick calculations and it turned out we have enough time to try and do it. It is a demanding trek and it is not a perfect season for doing it but we were keen on trying. We also started wondering how we would get to Santiago de Chile (half a continent up) from where we have our flight to New Zealand at the end of November. We checked the flights from Patagonia to Santiago and our jaws dropped… The flight was much much much more expensive than we had thought… We panicked for 5 minutes and then applied old, good rule for all problems. We stopped thinking about it. We left the problem of getting to Santiago for later, hoping it will solve itself.

In the meantime we took a bus towards Torres del Paine. We wanted to get off in a small village close to the national park, but we missed our stop and got off in more civilised town of Puerto Natales. The first things that we encountered after getting off the bus were: snow and prices. We are not sure which of them bothered us more. It was snowing horizontaly and the prices were from the moon. After another panick attack we found affordable place to stay, we brushed the snow off our clothes and went to an information centre to ask about the Circuit. The man told us that it was impossible to do this trek, as part of it (Paso John Garner) was closed and would be re-opened in December… There you go. We were so excited about this trek, now we had to plan alternative, cheap entertainment at this end of the world.

We had another idea… There is a ship going through Patagonian fiords to Puerto Montt, which is half way between Puerto Natales and Santiago… It goes for 4 days. We knew about this alternative route north, but we thought we wouldn´t have the time to do it. Now, when the Circuit is impassable, we have all the time to waste. We went to the port and it turned out that this 4 day cruise cost less than a 3 hour flight to Santiago. In addition to that there was 20 % discount and we got a higher class of room without additional charge. Here we go, problem solved. We are departing on 16th of November.

In the meantime we hired a car and went to Torres del Paine to do some one-day treks in the national park. We spent there 3 days, one of which was sunny. Other two offered us snow, rain, sun, rainbows and this awful, strong wind. What to want more? We did some treks, including a 19 km, quite tiring, Paine lookout trek. Couple of times the wind almost blew us off the track. The views at the end of the trek were marvellous.

After these windy days we came baCK to Puerto Natales, we found a nice, cheap room in a gaucho family house. And now we are bored. We´re spending our days watching the could, playing stupid games with each other, counting the dogs, drawing and analysing Patagonian buildings. By the way, most of houses here are constructed from wooden support structure and corrugated iron, not an inch of insulation. Oh, by the way, we don´t have heating in our room.